Media to be recognised as ‘Court’ – Government passes the Bill

This post was originally published here.

—————–

Today, the government passed a bill called ‘The Mainstream Media & Social Media Courts Bill, 2013’, which legally recognises the mainstream media like newspapers, television channels and radio channels and also the social media like Facebook, Twitter, YouTube and Blogs to act as Courts. All these media can now adjudicate any kind of social, political or commercial issues whenever there are no important things like ‘Shah Rukh Khan vs. Salman Khan’ and ‘Ritesh Deshmukh vs. Tusshar Kapoor’.

The bill was unanimously passed by both the Lok Sabha and the Rajya Sabha and sent to the President for his signature. To ensure the President’s immediate attention, the bill was sent to his office in a sealed envelope with ‘Mercy Petition’ written on it.

According to the newly passed bill, media can either hear the parties and pass a judgment or pass a judgment and hear the parties. However, it is made clear that ‘hearing the parties’ is not mandatory at all. After passing the bill, the Prime Minister Manmohan Singh remarked that, “This would surely help reducing the huge pendency of cases before the courts. If not that, it will at least ensure that people don’t go to courts. Theek Hai?”

This bill also suggests various ways of disposing of cases by the social media. For example, if a person gets more number of ‘RTs’ in Twitter and ‘likes’ in Facebook than the other person, he would be deemed to have won the case against that other person.

The bill was welcomed by all the quarters and more surprisingly, even by various legal luminaries. Speaking for himself and 90% of the Indians, retired Supreme Court Judge Markandey Katju said that “This is a great move. Seriously, courts do not make any sense. I mean, why would anyone wait 20 long years for the court to pass a judgment if one can watch Munna Bhai MBBS in less than three hours and pass a judgment?” referring to the recent controversy.

Corporate bigwigs also seem to have lot of praise for the new bill. Sahara Group Chief Subrata Roy in an interview to FakingNews was quoted saying, “Enough is enough. I am done with all these cases, appeals, appeals on appeals, revision on appeals on appeals, contempt in revision, revision on contempt, and appeal against revision. No court understands what degree of injustice has been done to us. Even we don’t have any idea. Let’s have a TV debate and settle it through Sagarika Ghose. At least the degree of injustice will then be apparent,” whilst talking about Sahara’s everlasting love for SEBI.

Arindam Chaudhuri also had a word or two about the bill, “Dare to think beyond courts. Dare to think beyond anything. But remember one thing – IIPM is a B-school with a human face. More like mine.”

The only shocking response came from none other than Arnab Goswami, “NEW BILL? BULLSHIT! I HAVE BEEN PASSING JUDGMENTS FOR AGES NOW.”


When my b*m got operated

[Disclaimer: You read the caption right. But, this article has nothing of what you think it would have. It is neither nasty, nor obscene nor inappropriate nor immoral. It is not even a sad story. Sorry to disappoint.]

I think I was in 10th standard at that time. Old enough to get embarrassed.

I had developed weird, very small and round-shaped benign tumors one on my right chest and one on my.. yes, left bum. More like Sehwag & Gambhir Right-Left partnership. Vulnerable.

There was no pain whatsoever. Hardly noticeable too. I was perfectly fine living with that. Yet, my parents took me to a hospital near-by. Forcefully, of course.

That was a huge hospital, given the size of our tiny hometown. It had nurses. I mean, it surely had nurses. More than the patients, it just had nurses.

After waiting for some considerable time, one of the doctors called us inside his room. He examined those body parts of mine in front of some dozen people for few seconds and said, “Ok. There is nothing wrong with it. It will not cause any harm to the body.” I couldn’t be more happy.

He continued after a pause, “But, we should get it operated.” Shit had just hit the fan. I knew it. “Nothing serious. We will remove it tomorrow. And, you’ll be fine immediately after that.” I was fine by then too!

After I came back home, memorable movie scenes, where the hero undergoes serious operations, passed through my mind. I kind of liked it. Yet, I was scared. More than scared, I was embarrassed. Not sure, how the ‘operation’ will go on. Not sure, how I will be able to walk on the streets.

That Memorable Day

I was taken inside a tightly packed room with just a bed.

“When will you take me to the operation theater?”, I asked those six unwanted nurses who were guarding me generally.

Before any young nurse could answer, one fat lady nurse, “This IS the operation theater for you”. WHAT?! No lights above the head. None of them wearing masks. No boxes with wires. No TVs where I can see my heartbeats. Just like that, you cannot operate!

I was asked to remove my shirt and lie down on that bed, which more looked like a middle berth of a second class compartment.

Doctor came inside hurriedly. He was sporting a double-framed specs which didn’t fit his face at all. He asked me which one I would prefer first. I didn’t get that. He asked me again, with more clarity now, “Chest first or bum first?”. Not a happy situation. Not even a bit.

Since I didn’t answer within the limited time frame, he opted himself.

He initiated some stupid and irrelevant conversation. By the time I was wondering what the heck he was talking about, he injected anaesthesia on my chest. Aaah!

I felt much better after a minute.

Then came the best part!!

He looked at that fat lady nurse like South-Indian-movie-villain and asked, “Why are you not reading?”. Though I didn’t understand what he meant, I was happy with him screaming at that fat lady nurse. I didn’t like her. For obvious reasons.

Later I realized that, that fat lady nurse brought a book inside the room and she opened it to….READ!

Shell shocked I was. I mean, really, who does that? ‘Maybe he needs books to know how to operate’‘Maybe he likes listening to fancy fairy tales whilst operating a kid like me’. When I was pondering at Usain Bolt speed what is happening around me, she started reading.

Bible it was. Thank God.

But wait, are they reading Bible so that God can save me? Oh my!

Much against my anticipation, the so-called ‘operation’ got over in less than 15 minutes. Not-so-harming tumors got removed, much peacefully. I was all fine. Like I was before.

Just that cross-marked dressings lasted for few days before they could untie stitching.

Now, the marks that stitching left behind have faded mostly; but the memories are still afresh. Happy ending, after all!


நினைவுகள்

வீட்டுக்கு டீவிப் பெட்டிலா வரதுக்கு முன்னாடி.. வார நேரம்னா அகில இந்திய வானொலி நிலையம்.. வார விடுமுறைனா கொஞ்சம் போநஸ். பாட்டு கேசட்டு, பட வசன (சிவாஜி வசனங்கள்) கேசட்டு, கரிசல் குயில் பாடல் கேசட்டு.. அப்புறம் எல்லாரோட பேவரைட் லியோனி பட்டிமன்றம்.. கண்ணதாசானா பட்டுக்கோட்டையா, பழைய பாடல்களா புதிய பாடல்களா, மகனா மகளா, தாயா தாரமா… இப்படி திரும்ப திரும்ப கேட்க வைக்கும் அற்புதமான பட்டிமன்றங்கள். வசனங்கள் முதற்கொண்டு எல்லாருக்கும் அத்துப்பிடி. இருந்தாலும் திரும்ப திரும்ப கேட்டோம் (எங்க அப்பா கேட்க வச்சாரு).
இந்த பட்டிமன்றங்களில் நடுவர் தீண்டுக்கல் ஐ. லியோனிய தவிர்த்து, முக்கிய பேச்சாளர்கள் கவிஞர் வெண்மணி, கவிஞர் முல்லை நடவரசு, கவிஞர் மு.ரா., மற்றும் சுப. மாரிமுத்து. எல்லாரும் விரும்பி கேட்டது.. கவிஞர் மு.ரா.

நினவுகளில், கண்ணதாசானா பட்டுக்கோட்டையா பட்டிமன்றத்தில் இருந்து மு.ரா. சொல்லிய ஒரு சிறு கதை இதோ..!

(பட்டிமன்றத்தில் இருந்து)

அவரை போட்டா துவரை முளைக்கும்

துவரை போட்டா அவரை முளைக்கும்
அப்படி ஒரு தேசத்துல ஒரு ராஜகுமாரி
தூர் இல்லாத குடத்த எடுத்துக்கிட்டு
கரையே இல்லாத தன்ணிக்கு போனாளாம்..

அங்க தலையே இல்லாத மானு
வேரே இல்லாத அருகம் புல்ல மேயுரத
கண்ணே இல்லாத குருடன் பாத்துப்புட்டு
காலே இல்லாத முடவன் கிட்ட சொல்ல
அவன் துப்பாக்கிய எடுத்து சுட்டான்

குண்டு மான் மேல படாம
மான் வயித்துல இருந்த குட்டி மேல பட்டு
குட்டி செத்து போச்சு

அந்த குட்டிய எடுத்து அறுத்து கலக்கி
சமைச்சு சாப்புட்டு புட்டு
தோல காலில்லாத பந்தல்ல காயப் போட்டாங்கே..

அதை தலையே இல்லாத பருந்து அடிச்சிக்கிட்டு போக..
அதை காலே இல்லாத முடவன் விரட்டிக்கிட்டு போக..

அவன் கால்ல குத்துன கண்டங் கத்திரி முள்ளு
தலைக்கு மேல வெளிய வர..
அவன் வைத்தியம் பாக்க வைத்தியர் கிட்ட போனான்..

அவரு சொன்னாரு..

ஆல வேரு அரச வேரு புங்க வேரு புரச வேரு..
இந்த நாலு வேரையும் கை படமா புடுங்கி..
உரல் படாம அரைச்சு..
நாக்கு படமா நக்குடா..

இது முத நாள் பத்தியம்ன்னாரு..

கண்டங் கத்திரி வேர கை படாம புடுங்கி..
உரல குப்புறக்கா போட்டு
உலக்கை படாம இடிச்சி
புரங்கையாள நக்குடா அய்யா…

இது ரெண்டா நாள் பத்தியம்ன்னாரு..

இப்படிப் பட்ட சிறப்பான வைத்தியம் பாத்த வைத்தியருக்கு
ஏதாச்சும் சன்மானம் குடுக்கணும்னு சொல்லி..

அடியே இல்லாத படிய எடுத்து
ஓட்டை சாக்குல ஒம்போது மூட உழுந்து அளந்து

சக்கரமே இல்லாத வண்டில பாரம் ஏத்தி
நொண்டி வண்டி ஒட்ட
குருடன் வழி காட்ட..
வண்டி பாட்டு பொய்க்கிட்டே இருந்துச்சாம்…!